Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

ΤΣΕΖΑΡΕ ΠΑΒΕΖΕ!




CESARE PAVESE


LA VOCE

Ogni giorno il silenzio della camera sola
si richiude sul lieve sciacquio d'ogni gesto
come la'aria. Ogni giorno la breve finestra
s'apre immobile all'aria che tace. La voce
rauca e dolce non torna nel frasco silenzio.

S'apre come il respiro di chi sia per parlare

l'aria immobile, e tace. Ogni giorno è la stessa.
E la voce è la stessa, che no rompe il silenzio,
rauca e uguale per sempre nell'immobilità
del ricordo. La chiara finestra accompagna
col suo palpito breve la calma d'allora.

Ogni gesto percuote la calma d'allora.

Se suonasse la voce, tornerebbe il dolore.
Tornerebbero i gesti nell'aria stupita
e parole parole alla voce sommessa.
Se suonasse la voceanche il palpito breve
del silenzio che dura, se farebbe dolore.

Tornerebbero i gesti del vano dolore,

percuotendo le cose nel rombo del tempo.
Ma la voce non torna, e il susurro remoto
non increspa il ricordo, L'immobile luce
dà il suo palpito fresco. Per sempre il silenzio
tace rauco e sommesso ner ricordo d'allora.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκη, "Θεατρικά", μετάφραση Άρης Αλεξάσνδρου, Εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα, χχ.





ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ



ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ

          Στον Θεόδωρο Μπασιάκο

Μια νότα σε τσιγγάνικο ένα ντέφι
μπεκετικά καρότα επισημαίνει.

Των γογγυλιών και των σκυλιών τα γένη
σε κάτι σκουπιδώνες σπάνε κέφι
όση ώρα το φεγγάρι περιστρέφει
αχτίδες στου μεσονυχτιού το χτένι.

Μια νότα σε τσιγγάνικο ένα ντέφι
μπεκετικά καρότα επισημαίνει.

Κι ο Λόρκα απάνω σε στρεβλό βαγένι
τις κόπλες, τα σεντέφια από τα νέφη
ξεπλέκει και σε μι’ ανακατωμένη
διαδήλωση ακουγόταν που τάδε έφη:

Μια νότα σε τσιγγάνικο ένα ντέφι
μπεκετικά καρότα επισημαίνει.

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΓΥΜΝΟ

RENÉ CHAR


ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΓΥΜΝΟ

Θα φέρουνε κλωνάρια εκείνοι των οποίων η αντοχή ξέρει να χρησιμοποιεί την όλο κόμπους νύχτα που προηγείται μεν αλλά και ακολουθεί την αστραπή. Ο λόγος τους λαμβάνει την ύπαρξη του διαλείποντος καρπού και την διαδίδει κατακρεουργώντας την. Είναι οι εκ της αιμομιξίας προερχόμενοι υιοί τής χαραγμένης εγκοπής και του σημείου που ανέβηκαν στο φιλιατρό του κύκλου με άνθη κομμένα από το κιούπι της συνδιαλλαγής. Το μένος των εκατό τούς κρατάει ακόμα ξεντυμένους. Ένα πάπλωμα γεμάτο μαύρη νύχτα πετάει προς το μέρος τους.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

ΖΗΤΩ Ο ΑΝΤΡΕΣ ΙΝΙΕΣΤΑ!


ΖΗΤΩ Ο ΣΥΝΕΠΩΝΥΜΟΣ!

Από το αρχαιοπρεπές ισπανικό ρήμα "inyectar" (που σημαίνει, μεταξύ άλλων, "inocular", δηλαδή "ενοφθαλμίζω", "μπολιάζω", "κεντρώνω") παράγεται το επώνυμο INIESTA. "Κεντρωτής", με άλλα λόγια, ο μεγάλος ΑΝΤΡΕΣ ΙΝΙΕΣΤΑ! Τον ευχαριστούμε όλοι όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο για τις μοναδικές στιγμές χαράς και μεγαλείου που μας έχει χαρίσει.

ΖΗΤΩ Ο ΑΝΤΡΕΣ ΙΝΙΕΣΤΑ!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Δίγλωσσος Μπωντλαίρ "Τα Άνθη του Κακού", γαλλικά-γερμανικά. Έκδοση Reclam, 1985.
 



 

ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ



RENÉ CHAR


ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ

I
Τη θέρμη τραγουδάω στην όψη κάποιου νεογέννητου, την απέλπιδα θέρμη.

ΙΙ
Τώρα είναι η σειρά του ψωμιού να κόψει τον άνθρωπο, να είναι αυτό η ομορφιά στη χαραυγή της μέρας.

ΙΙΙ
Όποιος στηρίζεται στο ηλιοτρόπιο δεν θα διαλογιστεί στο σπίτι του. Της αγάπης όλοι οι στοχασμοί θα γίνουν στοχασμοί του.

IV
Στη θηλιά του χελιδονιού δουλεύει θύελλα, φτιάχνεται κήπος.

V
Και πάντα θα υπάρχει μια σταγόνα νερό να διαρκεί περισσότερο απ’ τον ήλιο, δίχως να συγκλονζεται μάλιστα το δικό του βασίλεμα.

VI
Να παράγεις ό,τι πάει να κρατήσει κρυφό η γνώση, τη δε γνώση σε εκατό εδάφια.

VII
Ό,τι έρχεται στον κόσμο χωρίς να ενοχλεί και ν’ αναστατώνει τίποτα, ούτε την προσοχή αξίζει ούτε την υπομονή μας.

VIII
Πόσο θα κρατήσει τούτη η έλλειψη του ανθρώπου που πεθαίνει στο κέντρο τής δημιουργίας, επειδή η ίδια η δημιουργία τον έστειλε εξορία;

IX
Κάθε σπίτι και εποχή. Κι έτσι η πόλη επαναλάμβανε τον εαυτό της. Όλοι οι κάτοικοι μαζί δεν γνώριζαν παρά μόνο τον χειμώνα, παρ’ όλο που είχανε σάρκα θερμή, παρ’ όλο που η μέρα δεν έλεγε να φύγει.

X
Μες στη βαθιά-βαθιά σου ουσία είσαι σταθερά ποιητής, είσαι σταθερά στο ζενίθ του έρωτά σου, είσαι σταθερά λαίμαργος για αλήθεια και δικαιοσύνη. Πρόκειται αναμφίβολα γι’ αναγκαίο κακό, που δεν μπορείς να είσαι τόσο επίμονα επιμελής μέσα στη συνείδησή σου.

XI
Από την μη υφιστάμενη ψυχή θα κάνεις κάποιον άνθρωπο καλύτερο από εκείνην.

XII
Κοίτα την επίφοβη εικόνα όπου λούζεται η πατρίδα σου, τούτη τη χαρά που χρόνια και χρόνια σού έχει διαφύγει.

XIII
Πάμπολλοι είναι όσοι περιμένουν πως ο ύφαλος θα τους κρατήσει ζωντανούς, για να τους καταστήσει βέβαιους, για να τους ορίσει.

XIV
Να ευγνωμονείς όποιον δεν νοιάζεται για τις τύψεις σου. Είναι ό,τι ακριβώς κι εσύ.

XV
Τα δάκρυα προσβάλλουν όποιον τα εμπιστεύεται.

XVI
Απομένει ένα υπολογίσιμο βάθος εκεί όπου η άμμος βάζει στονν ζυγό της τη μοίρα.

XVII
Αγάπη μου, δεν έχει και πολλή σημασία το ότι γεννήθηκα: εσύ θα είσαι ορατή στο μέρος εκείνο όπου εγώ θα εξαφανίζομαι.

XVIII
Να μπορείς να περπατάς χωρίς να εξαπατάς το πουλί, από την καρδιά του δέντρου ίσαμε του καρπού την έκσταση.

XIX
Ό,τι σε υποδέχεται με ευχαρίστηση δεν είναι παρ’ απλώς η μισθοφορική ευγνωμοσύνη της ανάμνησης. Η παρουσία που επέλεξες δεν σου εξασφαλίζει αποχαιρετισμούς και αντίο.

XX
Να σκύβεις μόνο όταν αγαπάς. Κι αν πεθάνεις, αγαπάς και τότε ακόμα.

XXI
Τα σκοτάδια όπου είσαι βουτηγμένος κυβερνώνται από τη λαγνεία της ηλιακής σου βύθισης.

XXII
Αγνόησε τα μάτια όσων περνούν για νά ’ναι μόνο λίγο χρώμα πάνω στη βασανισμένη ράχη της γης. Άσ’ τους να παραπαίουν στις μακρόσυρτες παραστάσεις τους. Το μελανί της τσιμπίδας και η πορφύρα του σύννεφου δεν είναι παρά ένα πράγμα μόνο – ένα.

XXIII
Είναι ανάξιο του ποιητή να μπερδεύει και να ζαλίζει τον αμνό, να επενδύει στο μαλλί του.

XXIV
Αν κατοικούμε μι’ αστραπή, είναι η καρδιά της αιωνιότητας.

XXV
Τί μπορώ να κάνω εγώ για σας, μάτια, που πιστεύετε ότι επινοήσατε την ημέρα, ότι ξυπνήσατε τον άνεμο; Εγώ είμαι η λησμονιά.

XXVI
Η ποίηση είναι εκείνο απ’ όλα τα καθαρά νερά που χρονοτριβεί λιγότερο στην αντανάκλαση των γεφυριών του.
  Ποίηση, μέλλουσα ζωή εντός του ανθρώπου που έχει αποκτήσει νέες ιδιότητες.

XXVII
Ένα ρόδο για το ότι βρέχει. Ύστερα από χρόνια και χρόνια αμέτρητα τούτο είναι η δική σου επιθυμία.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.