Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΜΙΛΕΙ ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΚΜΑΣΜΕΝΟΣ ΝΕΟΣ




ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ


ΟΜΙΛΕΙ ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΚΜΑΣΜΕΝΟΣ ΝΕΟΣ

Σα μια τοιχογραφία μοιάζω αμνημόνευτη
σ' ενός λατινικού ναού τα βάθη.
Κάποιου φλωρεντινού τεχνίτη θά 'τανε,
για τούτο κάποια λάμψη ακόμα μένει...

Κάποιου φλωρεντινού τεχνίτη θά 'τανε
που τους ξανθούς εφήβους θ' αγαπούσε·
μιαν ώρα πυρετού θε να σχεδιάστηκε,
για τούτο ηδονική είναι η έκφρασή της·

το πρόσωπο λευκό, γλυκό ως το πρόσωπο
παθητικού ερωμένου με φεγγάρι·
τα μάτια έχουν μια μέθη ως να τα λίγωσε
το άρωμα ενός μπουκέτου από βιολέτες.

Τα χείλη, ατόφια λάκα, ως να μαρτύρησαν
σκληρά απ' τη βία φιλιών ευωδιασμένων.
Η κόμη –θημωνιά σε δύση ολόχρυση–
σαν από χάδια εράσμια ταραγμένη.

Τώρα είναι χρόνια πια που λησμονήθηκε
και πέφτει της το χρώμα λέπια-λέπια,
τα μάτια όμως ακόμα που απομένουνε
δείχνουνε τη χρυσή, σβησμένη ακμή της·

κι εκεί που τα θωρείς, γλυκά κι ασάλευτα,
μέσα στη σιωπηλή εγκατάλειψή τους,
ωραία, για τη μοιραία φθορά τους, άξαφνα,
μαντεύεις μια βροχή μενεξεδένια...

Σα μια τοιχογραφία μοιάζω αμνημόνευτη
σ' ενός λατινικού ναού τα βάθη.
Κάποιου φλωρεντινού τεχνίτη θά 'τανε,
για τούτο κάποια λάμψη ακόμα μένει...



Από το βιβλίο: Καίσαρ Εμμανουήλ, «Ποιήματα», Εκδόσεις Πρόσπερος, Αθήνα 1980, σελ. 58.

ΚΑΜΜΙΝΓΞ




E.E. CUMMINGS


SOMEWHERE I HAVE NEVER TRAVELLED, GLADLY BEYOND

somewhere i have never travelled, gladly beyond
any experience, your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which i cannot touch because they are too near

your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skilfully, mysteriously) her first rose

or if your wish be to close me, i and
my life will shut very beautifully, suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;

nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility: whose texture
compels me with the colour of its countries,
rendering death and forever with each breathing

(i do not know what it is about you that closes
and opens; only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody, not even the rain, has such small hands


Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΦΡΑΝΤΣΕΣΚΟ ΝΤΕ ΓΚΡΕΓΚΟΡΙ




FRANCESCO DE GREGORI


LA LEVA CALCISTICA DELLA CLASSE ’68

Mise il Cuore dentro alle scarpe e corse più veloce del vento..Sole sul tetto dei palazzi in costruzione,
Sole che batte sul campo di pallone
e terra e polvere che tira vento e poi magari piove

Nino cammina che sembra un uomo,
con le scarpette di gomma dura,
dodici anni e il cuore pieno di paura

Nino non aver paura di sbagliare un calcio di rigore,
non è mica da questi particolari che si giudica un giocatore,
un giocatore lo vedi dal coraggio, dall'altruismo
e dalla fantasia.
E chissà quanti ne hai visti e quanti ne vedrai di giocatori tristi
che non hanno vinto mai
ed hanno appeso le scarpe a qualche tipo di muro
e adesso ridono dentro al bar,
e sono innamorati da dieci anni
con una donna che non hanno amato mai
Chissà quanti ne hai veduti, chissà quanti ne vedrai

Nino capì fin dal primo momento,
l'allenatore sembrava contento
e allora
mise il cuore dentro alle scarpe
e corse più veloce del vento.
Prese un pallone che sembrava stregato,
accanto al piede rimaneva incollato,
entrò nell'area, tirò senza guardare
ed il portiere lo fece passare

Ah Nino non aver paura di tirare un calcio di rigore,
non è mica da questi particolari che si giudica un giocatore,
un giocatore lo vedi dal Coraggio, dall'Altruismo e dalla Fantasia

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΚΟΣΤΑΝΤΙΝΙ!




HUMBERTO COSTANTINI (1924-1987)


ARMAR LA PIEL COMO UN GRAN TRAMPERA

Ir por la calle,
andar
tranquilamente alerta,
no perderse un gorrión,
no discutir un verde, un dos noventa y cuatro,
aplicarse a los rojos,
discernir las pitadas que se alejan,
armar la piel como una gran trampera,
meterse en nube o trueno,
o en todo caso en techo con cajones y llovizna,
estar en gato, en vieja, en naipe de almacén, en hipocampo,
perpetuar las antenas, los buzones,
adherirse a tendales y consignas,
inmiscuirse en letreros luminosos,
decirle sí al esmog,
reconocerse,
avalar frutería y nostalgias,
no arredrarse ante quiscos, ni tristezas, ni ganas,
atento, entero, al abordaje, al arma,
no dejar escapar
un verso, una refriega, una plaza con gente,
una muchacha.


ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ



ΣΤΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ


ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ

Μ’ έναν καινούριο ήλιο
θα ντύσω τις λέξεις μου
να μη φοβάσαι να μην κλαις
Γιατί όταν εγώ αγαπώ
κρατιέμαι απ’ το φεγγάρι
και τραμπαλίζομαι
Μέχρι η ζάλη μου
το αίμα σου να νιώσει ζεστό
να ρέει
κάτω απ’ τα χλωμά πατήματά μου
Γιατί όταν εγώ αγαπώ
απροστάτευτο βρέφος γεννιέμαι
ξανά και ξανά
όταν εγώ αγαπώ




Από το βιβλίο: Στέλλα Γεωργιάδου, «Αμφίβια εγώ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 24.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΖΟΒΑΝΝΙ ΤΖΟΥΝΤΙΤΣΙ




GIOVANNI GIUDICI


LA VITA IN VERSI

Metti in versi la vita, trascrivi
fedelmente, senza tacere
particolare alcuno, l’evidenza dei vivi.

Ma non dimenticare che vedere non è
sapere, né potere, bensì ridicolo
un altro voler essere che te.

Nel sotto e nel soprammondo s’allacciano
complicità di visceri, saettando occhiate
d’accordi. E gli astanti s’affacciano

al limbo delle intermedie balaustre:
applaudono, compiangono entrambi i sensi
del sublime – l’infame, l’illustre.

Inoltre metti in versi che morire
è possibile più che nascere
e in ogni caso l’essere è più del dire.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΝΤΟΝΕΛΛΑ ΑΝΕΝΤΑ!




ANTONELLA ANEDDA


SETTEMBRE, NOTTE

Ora solo il linguaggio può ridire quei gesti 

scriverne piano ripetendo l’ardore con cautela 
fissando perché restino ancora in questa stanza 
le grandi ombre di allora.

Schianta ancora il tuo petto contro il mio 

perché questa è l’unica orma dell’amore 
l’autunno che replicava 
stelle quasi da un mondo uguale
la finestra, la cornice di abete
l’addolorato trattenersi delle schiene.